Gloria victis.
Kariera malarska Artura Grottgera początkowo rozwijała się nader pomyślnie. Ojciec artysty, ziemianin kresowy, posiadał wykształcenie malarskie i od najmłodszych lat zaznajamiał syna z tajnikami tej dziedziny sztuki. Grotger kontynuował naukę we Lwowie, gdzie pod okiem malarza i rysownika Jana Maszkowskiego uzupełniał edukację plastyczną. Studiował wreszcie w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych i na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. W roku 1852 otrzymał nawet stypendium cesarskie i zwrócił na siebie uwagę znanego austriackiego konesera, hrabiego Alexandra Poppenheima, który został jego długoletnim mecenasem. Prace Grottgera spełniały dla współczesnych funkcję niejako publicystyczną. Jego najsławniejsze dzieła- cykle rysunkowe Warszawa I, Warszawa II, Polonia i Lituania- odzwierciedlają pewien stan świadomości polskiego ziemiaństwa w czasie trwania i po upadku powstania styczniowego. Te powstałe w czasie i tuż po upadku insurekcji rysunki, utrzymane w ponurej, mrocznej tonacji, wpisują się w nastrój narodowej żałoby po upadku powstania.